Wednesday 21 December 2011

కవీ !

కవీ !
గుండెల్లోనూ
జీవితాన ఎన్ని వైరుధ్యాలున్నా
ఉప్పెనైపొంగే ఆలోచనల్తో
గుండెగాయాలకు లేపనమయ్యే
స్వాంతన గీతమైపో!

గుక్కెడు నీళ్ళుతాగి
నీ గానంలో తడిసి ముద్దవ్వాలి

నీ దేహమెక్కడున్నా
నీ గీతం
వీధివీధిని తిరిగే కాళ్లకు
ఒంటరి రాత్రిచేదించే దిగులు కళ్ళకు
చీకటి విటుడై పుండుచేసిన దేహానికి
నాల్కలపై లాలాజలమైపోవాలి

కవీ !
ప్రభాత రాగాన్ని
పరిమళాల వనం చేసిపో!

Sunday 16 October 2011

రెండు గదుల స్వేచ్చ



రెండు గదుల్లోకి
జీవితాన్ని సర్దుకున్నప్పుడే
సగం స్వేచ్చకు సంకేళ్ళు వేయబడ్డాయి

అప్పుడప్పుడూ
అతిథులై పలుకరించే అవసరాలలో
మౌనంగా ముడుచుకుంటుంది
అటూ ఇటూ తిరిగే పిల్లలమధ్య
కళ్ళుతెరిచేలోగా
తృప్తి అసంతృప్తుల మధ్య
తెల్లవెంట్రుకలేవో పొడుచుకొస్తాయి

గొంతులో అల్లలాడిన పలుకులు
గుటకలై మిగిలిన స్వేచ్చ
జ్ఞాపకాలుగా
వంటగదిలో వేళ్ళాడే చిత్రపటాలౌతాయి

అలుపెరుగని దేహం
వోవర్ హాలింగు కోరుకుంటుంది
కుంటుతున్న ఆర్థిక ద్వారం
తుప్పట్టిన మడతబందుల మధ్య యిరుక్కొని
తెరుచుకోనంటుంది

శిశిరం అకాలంగా ముసిరితే
రాలుతున్న ఆకుల్లోచి తెగిపడ్డ స్వేచ్చ
తన సంకెళ్ళను తానే విప్పుకొని
మరో రెండుగదుల జీవితాన్ని వెదుక్కుంటుంది.

Thursday 29 September 2011

Foreword by Angalakurti Vidyasagar

Vidyasagar Foreword Alalapai                                                                                                   

Wednesday 28 September 2011

Me…n …Mother… నేను ... అమ్మ


On the road….me and mother
Just then
Darkness engulfing
Winter slowly
Is throwing its paw
Momma …wrapped in a shawl
Both of us were walking
Mom was telling something
To make me forget the distance
Today….
The same distance
Same road
Same winter
But mother is not beside me
But …many things
Are still wrapped around me
Like a shawl.

Telugu original: NENU…AMMA BY JOHN HYDE KANUMURI
Eng trans: Jagathi Jagaddhatri Dhatri  ….3.35am 19.09.2011 Monday..

నేను ... అమ్మ
 


రోడ్డుపై నేను ... అమ్మ
అప్పుడే
చీకటి పులుముకుంటుంటోంది
చలి మెల్లగా పంజా విసురుతోంది
శాలువా కప్పుకున్న... అమ్మ
నడుస్తున్నాం ఇద్దరం
దూరం తెలియకుండా
ఏవో చెబుతోంది అమ్మ
నేడు
అదే దూరం
అదే రోడ్డు
అదే చలి
చెంత అమ్మలేదు
అయినా...
ఎన్నో సంగతులు
నన్ను కప్పేవున్నాయి
శాలువాలా !
-----------------
అమ్మ జ్ఞాపకం

Sunday 11 September 2011

గుర్తొస్తుంటావు



గోచీబిగించి గోదాలో దూకే
పొచిగాడు గుర్తొస్తుంటాడు
గోచితొనే పాచిపొయిన జీవితమది

పెద్ద సంసారాన్ని
సంచిలో మూలికల్తో కలిపి
నిరంతరము మోసే
ఆచారి మాష్టారు గురొస్తుండాడు
తన ఇంటి కష్టానికి మందివ్వలేని
వైద్య రత్నకరమాయన

ఐదుపదుల్లొనూ హుషారుగా ఈలేస్తూ
సైకిలితొక్కే భాషా గుర్తొస్తుంటాడు
బీబిని, బేబీని ఒకే రిక్షాలో
లేబరు రూముకు నడిపించిన వైనమతనిది

పువ్వుల్నో, వెన్నెల్నో జడలొ తురుముకొని
పరువాల సంధ్యవంపులా
గుభాళించిన రాణి గుర్తొస్తూంటూంది
ఎందరినో కాటుకరేఖతో
కొంగున ముడివేసుకున్న పూబోణి

అన్ని వీధుల్లొని
పాడి పశువులను ఏకంచేసి
మేతకోసం ఎక్కడెక్కడో రొజంతా మేపి
చీకటి, వాకిట్లో వాలకముందే
ఎవరి చావిళ్ళకు వాటిని తోలుకెళ్ళే
పాలేర్లు గుర్తొస్తుంటారు
వెట్టితో వట్టిపోయిన జీవితపు ఆనవాళ్ళు

ఉదయాన్ని సాయంత్రాన్ని
పాత వంతెన్నుంచి కొత్తపేటవరకు
పగిలిన మడమల నడచి నడచి
అలసిపోని సత్తవ్వ గుర్తొస్తూంటుంది
ఆకుకూరలతో ఊరిని ముడివేసే ఒంటరిజీవితం

ఎందరో ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
ఓ నిముషమైనా గుర్తొస్తుంటారు
జ్ఞాపకాన్ని ముడివేసి
మరింత చేరువౌతారు
* * * *

నీవు మాత్రం

నిత్యం నడుస్తున్న దారిలో
పాదాలకు ఆంక్షలు తొడుక్కుంటావు

కొలతతెల్వక
ఇమడనిపాదాలతో కుస్తీపడ్తుంటావు

కనులు కాంక్షించే
చట్రాలేవో దొరక్క తికమకపడ్తుంటావు

చలవ కళ్ళదాలలో
కన్పించేదంతా నలుపని బ్రమిస్తుంటావు

నీకు నీవే నేస్తానివి
నీకు నీవే శత్రువ్వి

తోడురాని ఆరడుగుల దూరానికి
అనుమానపు కన్నులతో చూస్తుంటావు

ఆంక్షల సలుపుతో
మాట, మనస్సుల తెరనుండి
కొంచెం కొంచెం దూరమౌతూనేవుంటావు
మరెక్కడో నను నిద్రలేపుతుంటావు
                ........................................సాహిత్యనేత్రం - జూలై 2006 (బొమ్మ కరుణాకర్)

Wednesday 31 August 2011

కవిత్వాలాపన - నా కవిత్వం


బాల్యంలో
బడిలోనో, అరుగుపైనో
అక్షరాలు దిద్దినప్పటి నేస్తం
పట్టిసీమ శివరాత్రి తిరునాళ్ళలో
తప్పిపోయిన 'బిక్కి' బక్కపిల్ల …. నా కవిత్వం

చలిరాత్రుల్లో
గువ్వపిల్లలా ముడుచుకొని
వెచ్చదనపు మంగవడిలో
రాకుమారుల సాహసాలకు
ఊకొట్టిన కథల సవ్వడి …. నా కవిత్వం

వెలుగుల్లేని వాడల్లోకి
కాలినడకన గడప గడపను దర్శించి
మండే చితుకుల వెలుగుల్లో
అక్షరాలను, వాక్యాలను
వెదజల్లిన బోధకురాలు
రత్నమ్మ బైబిలుసంచి …. నా కవిత్వం

నవరాత్రుల సంబరాల్లో
పల్లెగుండెల్లో తడిపొడి చిందుల్లో
ఉర్రూతల కేరింతల చిందేయించిన
వీరాస్వామి డప్పు వాద్య
చిర్రా చిటికిన పుల్లా …. నా కవిత్వం

సుబ్రమన్యుని తిరునాళ్ళలో
గమ్మత్తైన లాజిక్కుతో
ఒకటికి మూడంటూ బొమ్మలజూదం
కనికట్టో మేజిక్కో
పాములనో మనుషులనో ఆడించి
విసిరే మంత్రించిన తాయత్తు …. నా కవిత్వం

అక్కకోరిన కోర్కె
తీర్చలేనిది కాదంటూ
కుక్కలున్న వీధినిదాటి
ఎండవేళను మరచి
స్కూలు వెనకున్న ముళ్ళపొదొంచి
కోసుకొచ్చిన గొబ్బిపూలు …. నా కవిత్వం

గట్టు డొంకల్లోని కాకరకాయలు
కొండ దిగువలో వాక్కాయలు
చింతతోపుల్లో చింతకాయలు
తూముల కెదురెక్కిన చేపలు
చిటారు కొమ్మనో
తూము ప్రవాహాన్నో
వడిసిపట్టుకున్న గుప్పిట వేళ్ళు …. నా కవిత్వం

ఆజానుబాహుడు
వాచక నటనావైదుష్యంతో
సహజకవచకుండలాల కర్ణుణ్ణి
అవలోకగా సాక్షాత్కరింపచేసిన
క్రిష్ణమూర్తి(జడ్జి) కొట్టిన చప్పట్లధ్వని …. నా కవిత్వం

కొవ్వూరు పశివేదల మద్య
నిరంతర సమాంతర రేఖాపట్టాలను కలుపుతున్న
కొంగలబాడవ వంతెన
రైల్వేకమ్మీ భుజాలు దాటిన లేతపాదాలు ...నా కవిత్వం

ఎదుగుతున్న బాల్యంనుంచి
ఆటవిడుపుల చెలిమిరెక్కలు విప్పుకుంటూ
ఆడుకున్న ఏడుపెంకులాట బంతి ... నా కవిత్వం

సంవత్సరాంతర పరీక్షలకోసం
క్వార్టర్ నంబరు ఐదు వాకిట్లో
పెద్దలాంతరో, పెట్రోమాక్సు లైటో వెదజల్లే కాంతికి
చేరిన పిల్లల చదువుల కోలాహలం ... నా కవిత్వం

పెరటిలోచి సర్రున పాకి
వీధిలోకి తొంగిచూసి
బావి అంచు పగుళ్ళలో దాక్కొని
నీళ్ళకొచ్చినవారిని భయపెట్తిన తాచును
ఒక్కవుదుటన చంపి భయాన్నితీర్చిన క్షణాలు ... కవిత్వం

హైస్కూల్లో ఎదుగుతున్న పడచుల
ప్రేమలేఖల పరిమళాలు
పుట్బాలు కబడ్డీలు వాలీబాలు
పోటీలతో సీనియర్స్
స్పూర్తినిచ్చే చెమటచుక్కలు ... నా కవిత్వం

గోదారి ఈతలు
అలల గలగలలు
జలరివలలు
ఇసుకతెన్నెల పరుగులు కుస్తీలు
నిర్ణీత సమయ సంకేతాల ప్రేమజంటలు
వేళను గోధూళి చేసే పశువులు
చూస్తూ చూస్తూనే జారిపోతున్న పొద్దులో
భాను థియేటరునుంచి వినిపించిన
ప్రార్థనా గీతపు గ్రాంఫోను రికార్డు ... నా కవిత్వం

Wednesday 13 July 2011

మట్టిపొరల్లో జ్ఞాపకాలు


ముద్దులొలికే పిల్లలు
తొలి  అడుగులు నేర్చింది ఇక్కడే!
అడుగు వెంట అడుగేస్తూ
ఒకరివెంట మరొకరు
పరుగులు నేర్చింది ఇక్కడే..!!

చిట్టి తల్లులు
ఒలకబోసిన పసిడి పలుకులను
ముక్కున కరచి ఎత్తుకెళ్ళి
కొత్త గీతానికి
శృతిచేసుకున్న కోయిలలుండేవి..
కేరింతలు కొట్టిన ఆనందం
మతాబులై వెలిగి
తారాజువ్వలై ఎగసి పడిందిక్కడే!!!

బాల్యాన్ని వీడి
జీవిత  పార్శవాలను
తెలుకుంటున్న  వారికి కానుకగా
పుటంవేసిన జ్ఞాపకాలనుండి
పాదముద్రలు తనలో  దాచుకున్న మట్టిని
బాల్కనీ కుండీలో   నింపాలని వచ్చాను

ప్రతి ఉషోదయాన్ని
కిలకిలరావాల విడిదైన
ఆ చెట్టువేరును నాటాలని వచ్చాను

ఇపుడిక్కడ
బహుళ అంతస్తుల నిర్మాణం కోసం
పెద్ద పెద్ద గోతులు తీయబడ్డాయి
------------------------------
హైదరాబాదులో 1987-92 మధ్య ఇ.యస్. .ఐ. (సనత్ నగర్) క్వార్టర్‌లో వుండేవాళ్ళం
అక్కడే నాకు ఇద్దరు ఆడపిల్లలు కలిగారు.
ఈ మద్య ఎదో పనిపడి అటువైపుగా వెళెతే అక్కడ ఉన్న పరిస్థితి అది.
అభివృద్ధిని ఆహ్వానించాల్సిందే.   పిల్లల జ్ఞాపకాలు లేకపోవడమే ఎంతత్వరగా మార్పులు వస్తున్నాయి అని చెబుతుంది.

Monday 4 July 2011

ఉబికేగాయం


ఎదలో దాచుకోవాలనుకొన్న
ప్రతిసారీ
గాయమై వుబికొస్తావు

పలకచేతపట్టి
గెంతుకుంటూ పరిగెత్తుకుంటూ
తోడొచ్చిన నేస్తంగా
పట్టుకోవాలని చూస్తుంటాను
ఏ నడకో నేర్చిన
కాలేజీ దారుల్లో
నన్నొంటరిగా వదిలేస్తుంటావు

నాల్గక్షరాలు నేర్చేసరికి
నా ముఖంలో సరస్వతీకళ ఉందంటూ
పల్లెనుంచి పట్నం మారి
పెద్ద ఆఫీసరైనట్టు కలలు కంటున్న
తల్లిదండ్రుల్నితోసి
లేలేతప్రాయ సొగసుల్ని
పొగడి పొగడి
బుగ్గలు ఎరుపెక్కించి
ఉద్రేకమై వళ్ళంతా పాకి
అయస్కాంతానికి ఆకర్షింపబడే
ఇనుములా చేసిపడేస్తావు

ఎప్పుడైనా
చలిరాత్రుల్లో వెచ్చదనపు స్పర్శగా
హత్తుకోవాలనుకున్నప్పుడు
మాటలన్నీ మూటగట్టి
మనసున గట్టిన స్వార్థమేదో
మెల్లగా విప్పుతుంటావు

ఎదురుచూపంతా వాకిలిచేసి
అడుగుల చప్పుళ్ళకోసం
నిరీక్షిస్తే
నిదురరాని రాత్రిని మిగిల్చిపోతావు

స్వప్నాలను కళ్ళలోనో
ముంగాలి మువ్వల్లోనో దాచి
విరజిమ్మాలనుకుంటే
వసంతంరాని శిశిరవాకిట్లో నిలిపి
ఊడ్చేకొద్దీ పోగయ్యే
ఆకులగలగలల్లో ఎండుటాకునుచేస్తావు

ఆకలినిచూసే తల్లిగానో
అనురాగపు తోబుట్టువుగానో
ఆలోచనిచ్చే చెలిగానో
అల్లుకోవాలనే ఆత్రాన్ని
అడుగులకు మడుగులొత్తే దాసినిచేసి
అహంకార పాదంతో తొక్కుతుంటావు

ప్రతిభనో పనితనమో
ప్రోత్సహిస్తున్నట్టే కన్పిస్తూ 
ఎదుగుతున్న దారుల్లో
అందొచ్చే ఫలాలకు
తెరవెనుక సూత్రధారిగా
సొగసుచూపేదో ప్రదర్శిస్తుంటావు

విరబూసిన పువ్వు
కోసిన హృదయమై విలవిలలాడుతోంది

Tuesday 14 June 2011

కోయిల @3.30AM IST

మా ఇంటి చుట్టువున్న చెట్లలోంచి
కోయిల పదే పదే గొంతెత్తి పాడుతోంది
వినడం ఒక్కసారి అలవాటయ్యాక
ఇక ఈ పరుపు దిండ్లపై ఎలా వుండగలను?
బహుశ
వసంతాన్ని ముగించుకొనే తొందరలో
తొలిజాముల సందడిని నా చెవ్వుల్లో నింపుతోంది

మరోవైపు ఇంకో కోయిల
ప్రోత్సాహగీతాన్ని వంత పాడుతోంది

నేనిప్పుడు మరో దినాన్ని జయించడానికి
తొలివెలుగుల కిరణఖడ్గాన్ని ధరించాలి
దుప్పట్లు దులిపి
సాయంత్రం పాడాల్సిన విజయగీతానికి
ఈ కోయిలలు పాడని సరికొత్త రాగమాలపించాలి

Monday 7 March 2011

తవ్విపోత


తవ్వకాలలో దొరికిన శకలం
చరిత్రనేదో నిర్థారిస్తున్నట్టు
జ్ఞాపకంగా పదిలపర్చిన
ఒక సంవత్సరం కలిసి చదివిన ఓ అనుభవం
నే ప్రయాణిస్తున్న బస్సెక్కి ఎదురై పలుకరించింది

ఓ మిత్రమా!
నీవు నన్నుగా గుర్తుంచుకొన్నది
పొరలులేని నా బాల్యరూపాన్నే కదా!
అందుకే గుండెల్లో అలజడి

ఎవరి జీవితాన్ని వారు
భుజాన వేసుకొని విడిపోయినవాళ్ళం
ఇలా కలవడం యాదృచ్ఛికమా!

మనతోపాటు పాఠశాల ప్రాంగణంలో
తిరుగాడినవారెవరూ గుర్తులేరంటూనే
మనం గుర్తుచేసుకున్న వారందరూ
ఎవరు ఇప్పుడెక్కడున్నారో కదా!

విరామసమయంలో
చేది పోసినవి తాగి
చలోక్తులతో చిలకరించిన నీళ్ళు
ఏ పులకరింపుల నిచ్చాయో !
బావి ఆనవాళ్లేలేని ఈ రోజు
ఏ పదాలతో వివరించను?

జీవితానికి సెలవు చీటిపెట్టిన  ఉపాధ్యాయుల్ని
మననం చేసుకున్నప్పుడే కదా
వాళ్ళు మనకెంత ధారపోశారో తెలిసేది?

మనం విడిపోయిన తరగతుల్నుండి
పోటిలను, ఆటుపోటులను ఎదుర్కొంటూ
జీవితాల్ని కట్టుకుంటూ
సృష్టించుకున్న కొత్త ప్రపంచంలోకి
నీకు అనుమతుందో లేదో!

పాత విద్యార్థుల పేరిట కలిసే చోటుల్లో
పచ్చసిరావో వ్యాపారివో
తెలుసుకుందామనే
మన పలకరింపులు
వాసనలేని కాడమల్లెలౌతున్నాయి

కొంత ప్రయాణం తర్వాత
తెరిచిన జ్ఞాపకాలను మూసేసి
ఎవరి జీవితంలోకి వాళ్ళం జారిపోయి
ట్రాఫిక్‌లో చిక్కుకున్న వాహనాల్లా విలవిలలాడతాం

అయినా!
ఈ అనుభవం
మరోజ్ఞాపకమై మిగిలేవుంటుంది
అది బాల్యాన్నే ముడివేసుకుంటుంది.

ఈమాట, జనవరి 2011 ప్రచురణ 

Thursday 22 July 2010

ఒకడు కలకంటున్నాడు

ఒకడు కలకంటున్నాడు

రెపరెపలాడుతున్న

తూనీగల్నో తుమ్మెదల్నో పట్టాలని

వెంటాడుతున్న బాల్యపుచేష్టలా

రంగులవైపు పరుగెడుతూ

అందాన్నేదో వెతుక్కుంటూ

అతడు కలకంటున్నాడు



 ఒకడు కలకంటున్నాడు

అలసిన దేహంతో

జాము జాముకు కూసే

కోడిపుంజులా నిద్రిస్తూ

మైళ్ళు, సంవత్సరాల వేగంతో నడుస్తూ

తనలోనికో, బయటకో

విధుల్లోకో దేశాల్లోకో

సముద్రాల్లోకో, దేశదేశాల్లోకో

రహదారి వెంట

రాల్తున్న గుల్మోహర్ రేకల్లా

అక్షరాలను ఏరుకుంటూ

జీవితాన్ని మంత్రించిన పుష్పంచేసి

కాగితపు మడతల్లో

పుస్తకమై నిలిచిపోవాలని

అతడు కలకంటున్నాడు


ఒకడు కలకంటున్నాడు

ఆహ్లాద దేహంతో

కలకనే వేళ

కళ్ళలో గుచ్చుకుంటున్న

ముళ్ళలాంటి వాస్తవాల మధ్య పడిలేస్తూ

పొడిచే ముళ్ళను నరుకుతూ

గాయపడుతూ

గేయమౌతూ

శతాబ్దాలుగా కూరుకుపోతున్న

బురదవీధుల్లోంచి

నల్గురు నడిచే దారికోసం

చూపుడువేలై నిలవాలని

అతడు కల కంటున్నాడు


ఏ కలా లేకుండా

ఎన్ని ఏళ్ళగానో

మోయాలని ప్రయత్నిస్తున్నా

పథకాలు రచిస్తున్నా

ఇప్పుడే ఎదిగొచ్చినవాడు

నగ్నదేహంపై వస్త్రంలా తొడుక్కొని

అడుగులేసే పాదాలకు

పాదరక్షలుగా తొడుక్కొని

క్షణమో అరక్షణమో కాదు

గజమో మైలో కాదు

నిరంతర యానంలోకి

మోసుకెళ్తున్నాడు



నేనే చూస్తూ నిలుచుండిపోయాను

Tuesday 15 June 2010

హసీనా


1
రాయాలని కలం పట్టగానే
రాణి ఈగను మోసుకొచ్చిన తేనెటీగల్లా
ముసిరే ఆలోచనలు
కాస్త కళ్ళుమూస్తే
ఓ అస్పష్టపు రూపం
పదే పదే
మనసు మానిటర్ పై
కదుల్తూ వెంటాడుతోంది
ఆ రూపం
ఎప్పుడూ పోరాడుతూ
మాట్లాడుతోది, ఏడ్పిస్తోంది

2
కీచకుల చూపులమద్య
ఒంటరి యోద్ధ
గాలికి ఎగిరే కాగితపుముక్కల్లా
మాటల కసువులను
వూడుస్తూ, వూడుస్తూ
బరువెక్కిన చీపురులా
మూలచేరి, మునగదీసుకొని
గాయాల గురుతులను
లవణజలంతో తుడుచుకుంటోంది

3
పుండులా మారుతున్న దేహంపై
కారంచల్లుతోన్న అనుమానపు చూపులు

గాలికి కదిలే ఆకులా
ఆజ్ఞల హుక్కాలను పీలుస్తూ
కదలాడే రెక్కలు

పొద్దుగూకులో వొదిగిన సూరీడులా
గుక్కెడు కల్లు ముంతలోదూరి
అలసిన దేహాన్ని మడచిపెడదామంటే
చిల్లరైనా లేని చిరుగుల సంచి

ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి
గొంతు తడుపుకుంటే
జలీల్ చేస్తుందని గలీజు మాటలు

4
చెంపలపై చారికల్ని తుడుచుకుంటూ
చిల్లర ఏరుకుంటున్నప్పుడు
చివరి మజిలీకి సాగిపోతున్న
ఎవరిదో దేహంపై
అనుబంధముందనిపిస్తోంది

అన్నవాహికలో ఎర్పడ్డ అల్పపీడనం
తన దేహపు నలుమూలల్నుంచి
తోడుకుంటూపోతున్న
చారికలని ఎవరికి తెలుసు?

ఒక్కసారి గుప్పిటపట్టిన
కాసులుచెప్పే ఊసుల ధైర్యం
కాసేపయినా
పాతబడిన ఎముకలగూడుకు
ప్రాణంపోసి లేపినప్పుడు
కలలా తిరిగిన కాలచక్రం
గూడిస్తామనే వాగ్దానాల హోరు
కళ్ళముందుంచిన స్వప్నాలజోరు
రాలిపోయిన ఆకుల్లా నేతలతీరు
'ప్రభు' వెక్కడా వున్నాడోనని చిన్ని సందేహం?

5

చీకటి నేత్రంలోపడి
కబేళాల కండలుగా దేహాన్ని కోస్తున్న
కత్తుల వుచ్చుల్లో బిగిసి
గిలగిలలాడినప్పుడు
చెదపట్టిన చెట్టులా
శిధిలమౌతున్న యౌవ్వనజీవనాన్ని
ఎవరిదాహార్తికో పానమై

అరుణుడి కంటపడకుండా దాచిన
పరిమళాల మేనికాంతి
తెల్లటితివాచిగా పరవబడి
చిల్లుల దేహంలో జల్లిస్తున్న కాసులు

అప్పుడే ఆత్మీయపు ముసుగులు తీసి
కాసులేరుకుంటూ లెక్కలుచూస్తుంటే
కాసుల అంచులగుండా కారుతూ
ఎర్రటి తివాచిగా మారుస్తోంది .

6
తెరలు తెరలుగా
తెగిపోయిన జ్ఞాపకాలు
తావిజుల్లా వేల్లాడుతున్నాయి
సిగ్గుమొగ్గల ఎర్రదనం
బుగ్గలపై చేరకముందే
మెడకు పసుపుతాడు బిగిసింది

నవ్వితే మేనికో మెరుపొస్తుందని
తెలిసేసరికి
సుందరస్వప్నాల చానళ్ళన్నీ బంద్

నా యవ్వనం నాకిస్తావా?
నవ్వుల నజరానయిస్తా!

7
ఏం ముద్దొచ్చిందో అయ్యకి అమ్మకి
ఊహతెలిసినప్పటికే
ప్రపంచమంతా గొర్రెలతో బర్రెలతో
రోజూ ఉదయసాయంత్రాలు అడవిలోనే
మేకలకు ఆకులందించటమే

చెల్లీతమ్ముళ్ళను లాలించడమే బాల్యం
ఎవరి సంపదకు కాపో తెలియని
అమాయకత్వం నడుమ
నవ్విన యాది లేదు
మరి నా పేరు హసీనా ఎందుకో?

8
ఎప్పుడైనా
హనుమంతుడి వాకిట్లో
సంబరాల వేడుకల్లో కలసి
బస్తీ వీధుల్లో పీర్లవెనక గెంతిన సమయాలు
మసకబారిన అద్దంలో
మసక మసకగా కనపడుతున్నాయి

కుడి ఎడమల వెతుకులాటలో
ఎటునుంచి ఎటుగా తిరిగి
పొగచూరిందో అక్షరం
ఎక్కడా అంటుకున్న నిశానేలేదు

9
నవ్వులను నజరానా చెయ్యాలనివున్నా
ఎప్పుడో దాన్ని
అవసరాల సీసాలో దింపి బిరడావేసి
ఏ పొరలమాటునో పాతేసాను
నే తవ్వలేను ఆపొరల్ని

నవ్వాలని ఆశరేపి
నన్నెందుకు ఏడ్పిస్తున్నావు?

10
అడవి నీతొకటి నేర్చింది
తోసుకుంటూ
పోరాటమే మనుగడని

అందుకే
ప్రతిచోటా కనపడుతోంది
తన కనురెప్పల్ని మూసుకున్నప్పుడు
ప్రశ్నించుకుంటూంది
నేనున్నది అడవికాదుకదా
నేనెందుకు నిశ్శబ్దాన్ని ఆవరించుకోకూడదని

సరే…
అలానే చేస్తాననుకుంటూ
మగత మగతగా జారే నిద్రనుండి
వులికిపడి రెప్పలు తెరవగానే
కళ్ళెదుట అడవిలాంటి లోకం

అందుకే
వూహలను పగులగొట్టటానికి
పెదవులు విప్పుతాది
విప్పిన పెదవుల్ని మూస్తే అడవి మింగేస్తుంది

11
ఆ పెదవిల ధ్వనిలో
నిరంతర సంగీతం వినబడుతోంది
ఆ గొంతు పడే పదే ఓ రాగాన్ని
ఆలపిస్తూ స్వరాలను సరిచూసుకుంటూంది
ఆ రాగం… ఆకలి రాగం

పేదరికాన్ని తంత్రులు చేసి
గోలెవరిదైనా గెలుపెవరిదైనా
ఎవరినో గెలిపించడానికి
తన్నబడే బంతిలా దొర్లుతూ
బాధలను తబలాలుగాచేసి
ఆలపిస్తునే వుంది

ఆ రాగం కార్మికవాడలోని గొట్టంలా
వూరి మురికిని మోసే మోరీతూములో
అనిపిస్తాది

నిరంతర ప్రవాహంగా ఆలపిస్తూ
తన్ను తాను బ్రతికించుకుంటూంది

12
వింటూ.. వూకొడుతూ…
ప్రశ్నా ర్ధకపు చూపులతో అలక పూనింది

అనునయించే అవకాశం యివ్వకుండానే
నా మేలిముసుగుల గురించి
ఓ మాటైనా చెప్పలేదే అంటూంది

మేలిముసుగు అంచులను పట్టిలాగుతుంటే
సలసలకాగి, ఆవిరయ్యిన
స్వేదపు పొదుగు పితుకుతున్నట్లుంది

పాడిపసువులకు కొమ్ములపై కట్టులతో
ఈతలు లెక్కపెట్టినట్లు
నాభినుంచి పాకిన చారికల్ని చూసి
నీ కానుపుల కష్టాన్ని లెక్కించలేను

పలుకు మెతుకుగా వుడికిన దేహాన్ని
పలావుగా మార్చలేను

అహంకారపు చేతులతో
మామిడిపండులా నలిపి నలిపి
నీ నుంచి జుర్రుకుపోయిన
క్షణాలను లెక్కించలేను

కత్తిరించబడ్డ రెక్కల రక్తస్రావాన్ని
స్పర్శించలేను

ఋతుచక్రపు చట్రంలో చెరగానే
నీ నవ్వుల మోముమీద

నీ కదిలే ప్రతి అడుగుమీద
వేస్తున్న
నిఘాల పరదాలు తొలగించలేను

పందులు వీధుల్లో తిరుగుతుంటే
అసహ్యించుకునె వాళ్ళు

పందిలాంటి కోర్కెల పరదాలతో
మీదపడి రక్కిన గాయాలు
కరన్సీ కాగితంతో తుడుస్తుంటే
మూల్గలేని వేదన
కంఠహారాన్ని తెంపలేను

Wednesday 3 March 2010

కలైన గోర్వెచ్చని పాట

ఓ తాత పదమెత్తి పాడుతుంటే
అలసి గూటికి చేరిన పక్షులు
రెక్కలు సరిచేసుకుంటూ సేదదీరేవి
దాలిలో మునగదీసుకున్న కుక్కపిల్లలు
చెవులాడించుకుంటూ చూస్తుండేవి
బోదెలో కప్పలో
గట్టుపైచేరి వళ్ళారబెట్టుకుంటుండేవి
పాటతో పాటు వేళ్ళుకదిలేవి
నడుం కదిలేది
పాటపూర్తయ్యేసరికి
వెన్నెల విరగబూసేది

నేస్తున్న నులకమంచం పూర్తయ్యేది
సన్నని పురిపేనిన నులకతో
అల్లిన కౌశలమంతా
రాజమందిరాలలో పరచిన
తీవాసీలా పరుచుకునేది

చేనునుంచో కూలినుంచో
తిరిగొచ్చిన అమ్మో
బాప్పో, పెద్దో, చిన్నమ్మో, మామ్మో
సన్నికల్లుపై నూరిన
మిరపకాయల పచ్చడితో
కూరేదైనా వండి వడ్డించేది

నడుం వాల్చిన తాత చుట్టూ పిల్లలు
ఆ కథలకు పదాల రాగాలకు
వూకొడుతూ వూకొడుతూ
గోర్వెచ్చని కలలకోసం
నిద్రలోకి జారిపోయేవారు

కలచెదరకుండా
ఆకులు, చుక్కలు కావలి కాసేవి
ఆ తాత పాడిన పదం
అప్పుడప్పుడూ నాకు జోల పాడుతుంటుంది
మెలివేసిన మీసం ఊయలూపుతుంటుంది
ఆ నులక కౌశలం కోసం
తాత పదాలు అల్లిన చిత్రం
మాసిపోయిన గ్రామం కోసం 
ఎప్పుడూ ఆత్రంగా వెతుకుతుంటాయి నా కళ్ళు
-------ఈమాట సౌజన్యంతో   < http://www.eemaata.com/em/issues/201001/1513.html>

By V V B Rama rao, Feb 13, 2010
Noida, vadapalli.ramarao@gmail.com
A Warm Song that Remained a Dream

Telugu Original : John Hyde Kanumuri
English Rendering : V.V.B. Rama rao

When the Grand Old Man 'taata' begins singing his lay
Tired birds returning to their nests
Would flap their wings softly in relaxation
Little puppies lying huddled in their warm pit
Would look out wagging their ears
Frogs in the little ditch would come up
And assemble on the bank to dry themselves

Along with the lay fingers would move
Waists would sway to beat time
When the lay draws to an end
It would be moonshine in full bloom
The weaving of country net on the cot gets near completion
All the skill, the knack of fingers
Would make the weave appear like a palace carpet

Moms, aunties, women young and old
Back homes from the fields
Would grind on the stone mortar mirch chutney,
To go with some cooked curry and serve

Round the 'taata' now on his back relaxed on the cot
Little kids would sing along, or listen to tales murmuring m...ms
And slide into slumber for warm dreams to come.
Leaves and stars would stand guard
Not allowing the dreams to fade.

The lay 'taata' sang
Would sometimes sing me a lullaby
The moustache twisted up would rock the cradle
For the deftness of that twine-weaving
For the lays that wove a picture of the faded village
Forever my eyes would eagerly be searching.

curtesy :http://museindia.com/viewrep2.asp?id=19662

Friday 8 January 2010

ఆట.. ఆట.... ఆటా..???

ఆట వినోదమైన చోట
పావులతోనో
జీవులతోనో
కొనసాగుతూనేవుంది

ఆట కోసం
పావునేదో కదపటం

ఆట కోసం
స్క్రూ బాలుతో
బోర్డంతా
బాలును పరుగులెత్తించడం

ఆటకోసం
కోడిపుంజుకు
జీడిపప్పుతో మేపి
కాళ్ళకు కత్తులు కట్టడం

ఆట కోసం
ఆకలి బానిసచేసి
వేటాడే బోనులో పడేయడం

ఆట కోసం
కుక్కపిల్లకు
అద్దంలోనో
భూతద్దంలోనో
ప్రతిభింభాన్ని చూపి
దొరికిన ముక్కను లాక్కోవడం

మానసిక ఆట
రాజరికపు ఆట
రాజకీయ ఆట

ఇప్పుడు ఆటొక ప్రతీక

ఆటల మైదానంలో
సోలిపోయి ఓడిపోయిన
దేహంపై అమానుషంగా
నడిచే అడుగులను
'are you nat entertained'
అని ప్రశ్నించే
గ్లాడియేటర్ కోసం
ఎదురుచూపు కొనసాగుతూనేవుంది

పావులుకదిపే
ఆలోచనా ప్రవాహానికి
కత్తెర నేనైతే

పరులెత్తించే బంతికి
బ్యాటును నేనైతే

ముక్కల కోసం కాక
విందుకోసమే నేనైతే

వంగి వంగి సలాము కాదు
భుజం కలిపి
నడిచే నవతరానికి
పదండి ముందుకు
నేనున్నా లేకున్నా
జాడలను వెతుక్కుంటూ
పదండి ముందుకు...

Thursday 31 December 2009

సెప్టెంబరు నెలలో ఈమాటలో వచ్చిన నా కవిత దానిపై అభిప్రాయాలు _కొద్ది మార్పులతో

జమ్మిబంగారం చెట్టు
సెప్టెంబర్ 2009 » కవితలు http://www.eemaata.com/em/issues/200909/1477.html
రచన : జాన్ హైడ్ కనుమూరి

గడియారం ముల్లుపట్టి తిప్పినట్టు
కాలాన్ని ముందుకో వెనక్కో తిప్పలేం
నడుస్తూ నడుస్తూ
అనుభవాలను ఆయుధాలుగా
జమ్మిచెట్టుపై దాచి తిరగాలి
అరణ్యవాసమైనా
అజ్ఞాతవాసమైనా
జనవాసమైనా

రావణుడి ప్రాణం
నాభిలో దాగున్నట్టు
సంసోను బలమంతా
తలవెంట్రుకల్లో దాగున్నట్టు
దాచుకునే రహస్యంగా పదిలపర్చుకోవాలి
జమ్మిచెట్టయిపోయి బ్రతకగలగాలి

నిర్వీర్యం చేయడానికి
విభీషణుడో, దెలీలాయో
పథకాన్ని రచిస్తుంటారు
అమ్మివేయాలని
ఏ ఇస్కరియోతు యూదాయో
ముద్దివ్వడానికి సిద్ధంగా వుంటాడు

భూమిలో దిగబడుతున్న
కర్ణుడి రథచక్రంలా
నడుస్తున్న కాళ్ళు దిగబడిపోతుంటాయి

అంబులపొదిలో అస్త్రాలేవీ
అక్కరకురానట్టే
సమస్యలు బాణాలై సంధిస్తాయి

జయించామా! ఓడిపోయామా!
బతికున్నపుడు అదే
అసలు ప్రశ్న ఔతుంది
ఒంటరిగా ఎవరి జమ్మిచెట్టుకోసం వాళ్ళు
ఆత్రపడుతుంటారు

నడిచే కాళ్ళకు అడుగులు భారం కాదు
వేగం మార్పు అంతే! నల్గురితో కల్సి నడవటం
అంతిమ యాత్రగా
మోసుకెళ్ళే నల్గురివెనుక
రాల్తున్న జమ్మిని
బంగారంగా ఏరుకుంటున్నవాళ్ళంతా
ఒక్కో జమ్మిచెట్టౌతారు.
 
(15 అభిప్రాయాలు) మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి »

1. అపూర్వ అభిప్రాయం: September 2, 2009 9:13 am
విభీషణుడు రహస్యాన్ని చెప్పిన సందర్భం ఏమైనా
దెలీలా ..రహస్యం తెలుకోవడానికి ఏ పరిస్థితుల్లో నియమింపబడినా

అత్యంత రహస్యాన్ని బయటుకు లాగడం కీలకం
ప్రతీకలు చాలా బాగున్నాయి

అభినందనలు
2. Venkat అభిప్రాయం: September 5, 2009 6:46 am
రాజశేఖర్ రెడ్డి ఉదంతానికి సరిగ్గా సరిపోయిందా?? లేక ముందుగానే ఊహించారా???
3. jwalitha అభిప్రాయం: September 5, 2009 10:06 pm

బంగారంగా ఏరుకుంటున్నవాళ్ళంతా
ఒక్కో జమ్మిచెట్టౌతారు.
ఆశ బాగున్నది.. అవసరమున్నది
4. బొల్లోజు బాబా అభిప్రాయం: September 6, 2009 1:19 pm

జాన్ హైడ్ గారికి
మీ శైలికి భిన్నంగా వినిపిస్తూందీ కవిత. భిన్న మతాల చిహ్నాల సమ్మేళన కనపడుతూంది. ఆ మేళవింపూ సమర్థవంతంగా జరిగింది. ఈ కోణంలోంచి మీనుంచి మరిన్ని కవితల్ని ఆశిస్తున్నాను. కవితలోని కొన్ని పదచిత్రాలు లోతుగా ఉండి కవితకు గాఢతను చేకూర్చాయి. మంచి కవితను అందించారు.

బొల్లోజు బాబా
5. ఈగ హనుమాన్ అభిప్రాయం: September 8, 2009 1:40 am

“అనుభవాలను ఆయుధాలుగా
జమ్మిచెట్టుపై దాచి తిరగాలి
అరణ్యవాసమైనా
అజ్ఞాతవాసమైనా
జనవాసమైనా..”

మేరా జాన్,
ఇది మీ లోని కవిత్వ ప్రతిభకు నిదర్శనం.
ఈగ హనుమాన్, nanolu.blogspot.com
6. విజయ అభిప్రాయం: September 9, 2009 10:33 am

జమ్మిచెట్టును పూజచేసి
దాని ఆకులను బంగారమని చెబుతూ దశరా రోజున బంధువులను, మిత్రులను కలవటం ఆనవాయితీ.
రకరకాల సమస్యల మద్య ఓ జమ్మి చెట్టుగా నిలబడగలిగితే
జన్మకు అంతకంటే సార్థకత ఏముంటుంది.
కానీ అది అంత సులభమేనా??
దశరా శుభాకాంక్షలు
విజయ
7. ఉష అభిప్రాయం: September 12, 2009 2:19 am

ఇన్నాళ్ళుగా చూసాను. మీ కలం నుండి క్రొత్త కవిత రావటం నిజంగా ముదావహం. సమ్మేళనం బాగుంది.
“జయించామా! ఓడిపోయామా!
బతికున్నపుడు అదే
అసలు ప్రశ్న ఔతుంది”
ఆ ప్రశ్ననుండి పూర్తి విశ్వాసంతో వెలికి రాని సమాధానం నుండే మరో ప్రశ్న వరకు నడక సాగుతుంది. జమ్మిచెట్టు ఎంత బాగా వాడారీ కవితలో.
8. డా. దార్ల అభిప్రాయం: September 14, 2009 1:09 am

మీ కవిత బాగుంది. కానీ కవిత వచనంలో ఉన్నా విధిని నమ్మే ప్రయత్నం ప్రాచీన భావనగానే కొనసాగుతుంది.
మనిషి అస్తిత్త్వ ఊగిసలాట మీ కవితలో కనిపిస్తుంది.
9. అపూర్వ అభిప్రాయం: September 15, 2009 12:33 am

“నిర్వీర్యం చేయడానికి
విభీషణుడో, దెలీలాయో
పథకాన్ని రచిస్తుంటారు”
దీని తర్వాత
“అమ్మివేయాలని
ఏ ఇస్కరియోతు యూదాయో
ముద్దివ్వడానికి సిద్ధంగా వుంటాడు”
చేరిస్తే బాగుంటుందేమో చూడండి.
10. జాన్ హైడ్ కనుమూరి అభిప్రాయం: September 16, 2009 12:33 am

అపూర్వ గారు,
మీ సూచన నాకు బాగా అన్పించింది. ఇక్కడ చేర్చడం అనేది సంపాదకుల ఇష్టము. కానీ, నేను ఇంకెక్కడైనా ప్రచురించినప్పుడు ఈ పాదాలను తప్పక చేరుస్తాను.
ధన్యవాదములు
జాన్ హైడ్ కనుమూరి
11. మనోజ్ అభిప్రాయం: September 16, 2009 5:13 am

ఎంచుకున్న మార్గాలలో నిరంతరంగా సాగిపోవాల్సిందే. జయమైన అపజయమైన కాలం నిర్ణయించాల్సిందే. అది విధయిన కాకపోయిన.
12. v v b rama rao అభిప్రాయం: September 16, 2009 5:46 am

మీ కవిత బాగుంది.
ప్రాచీనభావం మంచిదైనప్పుడు ప్రాచీనమని వదులుకోనక్కర లేదు.
వీ వీ బీ రామా రావు
13. శృతి అభిప్రాయం: September 18, 2009 12:43 am

మీరు వుదహరించిన
…విభీషణుడు
…దెలీలా
అపూర్వ సూచించిన
…ఇస్కరియోతు యూదా

సమన్వయాన్ని కొచెం వివరిస్తారా??

శృతి
14. జాన్ హైడ్ కనుమూరి అభిప్రాయం: September 26, 2009 1:53 am

రామాయణంలోని పాత్రలు:
విభీషణుడు రావణుని సహోదరుడు. రావణుని ప్రాణాధారము నాభిలో వుందన్న రహస్యాన్ని తెలిసిన వాడు. పరిస్థితులు, ధర్మాధర్మాలు ప్రక్కన పెట్టి “రావణునికి శత్రువైన రాముని శిబిరంలో విభీషణుడు చేరకుంటే” అని ఆలోచిస్తే రావణుడు ఓడిపోయే అవకాశాలు లేవు. రామాయణ కథ ముగింపు మరోలా వూహించలేము కదా!
అలాగే మన జీవితాన్ని, జీవిత లక్ష్యాలను నిర్వీర్యం చేయడానికి సొంత రక్తసంబందీకులే శత్రుశిబిరంలోకి చేరి మన రహస్యాలను బయటపెట్టి మన బలహీనతలపై దెబ్బతీయవచ్చు.
బైబిలులోని పాత్రలు :
సంసోను దేవుని అనుగ్రహంతో బలవంతుడుగా పుడతాడు. అతని బలం అతనికి నిరంతరం వుండాలంటే తలవెంట్రుకలను కత్తిరించకూడదు, మరియు ఈ రహస్యాన్ని ఎవ్వరికి చెప్పకూడదు. సంసోను చేతిలో అనేక మార్లు అవమానం పొంది ఓడిపోయిన వారు ఎలాగైనా అతనిని హతమార్చాలని సమయంకోసం ఎదురుచూసారు. అందులో భాగంగా అతని బలహీనతలను కనిపెట్టి, అతనికున్న స్త్రీ వ్యామోహానికి ఎరగా “దెలీలా” అనే స్త్రీని నియమించారు. అతడు అమెను మోహించి ఆమె మత్తులో పడ్డాడు. ఆమె తొలిప్రయత్నంలోనే అతని రహస్యాన్ని తెలుసుకోలేకపోయినా, ప్రయత్నిస్తూ వచ్చి చివరకు తెలుకోగలిగింది.
తన దేవరహస్యాన్ని పదే పదే అడుగుతున్నప్పుడు “ఇలా ఎందుకు అడుగుతుంది, ఈ రహస్యాన్ని ఎవరికి చెప్పకూడదు కదా” అని సంసోను అలోచించివుంటే ముగింపు వేరేలా వుండేది.
అలాగే మన జీవితాన్ని, జీవిత లక్ష్యాలను నిర్వీర్యం చేయడానికి మన బలహీనతల ఆధారంగా శత్రుశిబిరంలోని వారు దగ్గరకుచేరి మన రహస్యాలను తెలిసికొని, మనబలహీనతలపై దెబ్బతీయడానికి నియమింపబడతారు.

బైబిలులోని మరో పాత్ర:

యేసుకువున్న పన్నెండుగురు శిష్యులలో ఇస్కరియోతు యూదా ఒకడు. యేసు తన బోధనలలో ఒక రాజ్యాన్ని స్థాపిస్థానని చెపుతూ వచ్చాడు. అలాంటి రాజ్యము వస్తే తనకు కలిగే హోదాగురించి ఎప్పుడు ఆలోచనతో వుండేవాడు యూదా.
మత పెద్దలు యేసును బంధించాలని ఆలోచనలు చేస్తున్నప్పుడు, యేసు ఎక్కడవుంటాడో, చీకటిలో అతనిని గుర్తించగలిగే రహస్యం కాసులకొరకు ఆమ్మివేసాడు.
నేను ఎవరినైతే ముద్దుపెట్టుకుంటానో అతడె యేసు అని వారికి ఒక సంకేతాన్ని ఇస్తాడు. బహుశ మనం ఇప్పటి కాలంలో మాట్లాడుకునే “కోవర్టు” పని చేసాడు.

కాలం ఏదైనా ఇలాంటి వాళ్ళు ఎదురౌతారు.
వారి పట్ల అప్రత్తమంగా వుండగలగటం, పాత ప్రతీకలనుండి కొత్తవిధానాలను నేర్చుకోవడం ఎంతైనా అవసరం.
15. abhisapthudu అభిప్రాయం: September 29, 2009 9:05 am

It is a very good poem. Using mythical allusions in modern context is a tough job. Yoyusuccessfully done it with your prowess and with your diction.
You once again proved with your poem that mythology has been an inexhaustible source of artistic inspiration since the stories comprised therein were first told.
so nicely extracted.

Friday 27 November 2009

నీవు... నేను... ఒక ఏకాంతం

నీవొచ్చేలోగా
నా వూహ
మబ్బుల పల్లకినెక్కి ఊరేగుతోంది

మనసు చేసే తొందర సవ్వడితో
మేనంతా పులకిస్తుంటే
ఇరుగు పొరుగు
బుగ్గలేం కెంపులయ్యాయని
పదే పదే నిలదీస్తున్నారు

చేతిన పండిన గోరింట
కొత్తరంగేదో మనసుకు పులిమింది

ఏ దుస్తులు ధరిస్తే
నీకందంగా కనిపిస్తానో తేల్చుకోలేక
ఉన్నవన్నీ చిందరవందరయ్యాయి

గుమ్మాలకు వేల్లాడే
పరదాల్లాంటి ఆంక్షల చూపులను తోసుకుంటూ
నీకోసం ఉద్యానవనంలో నిరీక్షిస్తున్నప్పుడు
నిశ్శబ్ద మైదాన పరిసరాల్లో
నా గుండె
శబ్దపు పరుగును పెంచుతుంటే
మిణుగురు చెస్తున్న ప్రేమకాంతిలో
పికిలిపిట్టల గానమౌతోంది

నీవొచ్చేలోగా
ఈగదినలంకరించాలని
తెచ్చిన పూలగుత్తులన్నీ
ఆత్రంలో అలసిన నన్నుచూసి
దిగాలుగా చూస్తున్నాయి

తీరా నీవొచ్చేసరికి
జిడ్డోడుతున్న మొహంతో
చెదిరిన కురులతో
నలిగిన వస్త్రాలతో
ఇక్కడే ఇలానే
నిలచేవున్నాను సుమా!

ఇలాక్కూడా అందంగావుంటావనే
నీ మాట
నన్నింకా గిలిగింతలు పెడ్తూనేవుంది.

Tuesday 22 September 2009

ఎంత చిత్రం! ఎంత విచిత్రం!


దావాలనంలా
వార్తవ్యాపించిన వేళ
జనం
ప్రవాహమవ్వడం!

హృదయాలను తాకిన
కన్నీటి సంద్రం
వెల్లువవ్వడం
ఎంత యాదృశ్చికం!

రెప్పతెరిచేలోగా
కనుమరుగైన
ఒక వయనం
నిఘూఢ రహస్యమై మిగలడం!

మృత్యువిచ్చిన
తొలిముద్దు
కౄరమై కనిపించడం
ఎంత వికృతం!

జన హృదయాన్ని
పోరాటగమనాన్ని
గెలిచిన గ్లాడియేటార్
రాజశేఖరుడు
నెత్తురోడిన శకలమవ్వడం
ఎంత శోచనీయం!

మెరిసే తారలకాంతిలో
క్రాంతి పథమై
సామాన్యునికి ఆరోగ్యం శ్రీ కారం చుట్టి
చరిత్ర కూడలిలో
వెలుగురేఖవ్వడం
ఎంత చిత్రం! ఎంత విచిత్రం!

Friday 18 September 2009

చెక్కుకొనే నవ్వు

నిన్నటి నవ్వు
నేటిదాకా దాచుకోలేను
నిన్నటి దుఖాన్ని నేటిదాకా మోయలేను
నువ్వు మారుతున్నట్టే
నేను మారుతున్నట్టే
కనులేవో మురిపిస్తుంటాయి

నీటి అలలపై తేలియాడుతున్నట్టు
చూపులు పడవలై సాగిపోతాయి
చెక్కుకుంటున్న శిల్పాలన్నీ
వెక్కిరిస్తుంటాయి

ఏ ఒక్కటీ
నిలువలేని నిజాన్నేదీ వొలకబోయదు

రెప్పలార్పని కళ్ళలో
జీవంలేని కిరణాలు ప్రసరిస్తుంటాయి

జారుకుంటున్న నిశ్శబ్దంలోకి
మెల్లగా లాక్కుపోతుంది

మళ్ళీ ఏదో నవ్వు చెక్కుకుంటూ
ముఖంపై పులుముకొని
మార్చుకుంటూ పాడుతుంటాను.

http://prajakala.org/mag/2009/08/chevvu_kone_navvu

Wednesday 12 August 2009

ఆమె నేను - రెండు దృశ్యాలు

దృశ్యం-1

మొదటిసారి
ఆమెను కలసినప్పుడు
నీటి చెలమనుకున్నాను
సంవత్సరాలుగా
తోడిన నీటిలో
మునిగిన చెరువయ్యాను.


దృశ్యం-2

ఓ సాయంకాలం
గోదారి ఇసుకతెన్నెలపై
ఆమెను కలిసాను
పరిచయాలు స్నేహం ఇష్టం
ప్రేమగా మారాయి

సంవత్సరాల తర్వాత
అదే గోదారి
అదే ఇసుక
నడుస్తూ గడిచిపోయిన గతంలో
ఆమె నదిగా మారిపోయింది

నేనే
చెలమగా చూస్తుండిపోయా!

Tuesday 17 March 2009

నా కవిత్వం - కవిత్వాలాపన - ౨


కొవ్వూరు పశివేదల మద్య
నిరంతర సమాంతర రేఖాపట్టాలను కలుపుతున్న
కొంగలబాడవ వంతెన
రైల్వేకమ్మీ భుజాలు దాటిన లేతపాదాలు ...నా కవిత్వం

ఎదుగుతున్న బాల్యంనుంచి
ఆటవిడుపుల చెలిమిరెక్కలు విప్పుకుంటూ
ఆడుకున్న ఏడుపెంకులాట బంతి ... నా కవిత్వం

సంవత్సరాంతర పరీక్షలకోసం
క్వార్టర్ నంబరు ఐదు వాకిట్లో
పెద్దలాంతరో, పెట్రోమాక్సు లైటో వెదజల్లే కాంతికి
చేరిన పిల్లల చదువుల కోలాహలం ... నా కవిత్వం

పెరటిలోచి సర్రున పాకి
వీధిలోకి తొంగిచూసి
బావి అంచు పగుళ్ళలో దాక్కొని
నీళ్ళకొచ్చినవారిని భయపెట్తిన తాచును
ఒక్కవుదుటన చంపి భయాన్నితీర్చిన క్షణాలు ... కవిత్వం

హైస్కూల్లో ఎదుగుతున్న పడచుల
ప్రేమలేఖల పరిమళాలు
పుట్బాలు కబడ్డీలు వాలీబాలు
పోటీలతో సీనియర్స్
స్పూర్తినిచ్చే చెమటచుక్కలు ... నా కవిత్వం

గోదారి ఈతలు
అలల గలగలలు
జలరివలలు
ఇసుకతెన్నెల పరుగులు కుస్తీలు
నిర్ణీత సమయ సంకేతాల ప్రేమజంటలు
వేళను గోధూళి చేసే పశువులు
చూస్తూ చూస్తూనే జారిపోతున్న పొద్దులో
భాను థియేటరునుంచి వినిపించిన
ప్రార్థనా గీతపు గ్రాంఫోను రికార్డు ... నా కవిత్వం
.... ఇంకావుంది

Friday 13 March 2009

నా కవిత్వం- కవిత్వాలాపన


బాల్యంలో
బడిలోనో, అరుగుపైనో
అక్షరాలు దిద్దినప్పటి నేస్తం
పట్టిసీమ శివరాత్రి తిరునాళ్ళలో
తప్పిపోయిన 'బిక్కి' బక్కపిల్ల …. నా కవిత్వం

చలిరాత్రుల్లో
గువ్వపిల్లలా ముడుచుకొని
వెచ్చదనపు మంగవడిలో
రాకుమారుల సాహసాలకు
ఊకొట్టిన కథల సవ్వడి …. నా కవిత్వం

వెలుగుల్లేని వాడల్లోకి
కాలినడకన గడప గడపను దర్శించి
మండే చితుకుల వెలుగుల్లో
అక్షరాలను, వాక్యాలను
వెదజల్లిన బోధకురాలు
రత్నమ్మ బైబిలుసంచి …. నా కవిత్వం

నవరాత్రుల సంబరాల్లో
పల్లెగుండెల్లో తడిపొడి చిందుల్లో
ఉర్రూతల కేరింతల చిందేయించిన
వీరాస్వామి డప్పు వాద్య
చిర్రా చిటికిన పుల్లా …. నా కవిత్వం

సుబ్రమన్యుని తిరునాళ్ళలో
గమ్మత్తైన లాజిక్కుతో
ఒకటికి మూడంటూ బొమ్మలజూదం
కనికట్టో మేజిక్కో
పాములనో మనుషులనో ఆడించి
విసిరే మంత్రించిన తాయత్తు …. నా కవిత్వం

అక్కకోరిన కోర్కె
తీర్చలేనిది కాదంటూ
కుక్కలున్న వీధినిదాటి
ఎండవేళను మరచి
స్కూలు వెనకున్న ముళ్ళపొదొంచి
కోసుకొచ్చిన గొబ్బిపూలు …. నా కవిత్వం

గట్టు డొంకల్లోని కాకరకాయలు
కొండ దిగువలో వాక్కాయలు
చింతతోపుల్లో చింతకాయలు
తూముల కెదురెక్కిన చేపలు
చిటారు కొమ్మనో
తూము ప్రవాహాన్నో
వడిసిపట్టుకున్న గుప్పిట వేళ్ళు …. నా కవిత్వం

ఆజానుబాహుడు
వాచక నటనావైదుష్యంతో
సహజకవచకుండలాల కర్ణుణ్ణి
అవలోకగా సాక్షాత్కరింపచేసిన
క్రిష్ణమూర్తి(జడ్జి) కొట్టిన చప్పట్లధ్వని …. నా కవిత్వం


....ఇంకావుంది

Saturday 10 January 2009

అంకురాల ఎదురుచూపు ...(శ్రీ మద్దూరి నాగేష్ బాబు స్మరణలో )

నిన్ను కలిసిందీ లేదు
నీతో మాట్లాడిందీ లేదు
పరిచయాల జ్ఞపకాలేవీ లేవు
ఎన్నో ఏండ్ల నిరీక్షణను
పూలదారంలా అల్లి మోసుకొచ్చి
కుదురులా అక్షరానికి చుట్టి
ఎదకు గురిపెట్టి పోయావు
అక్షరగురి నన్ను చుట్టి
నీకాలపు కొలమానంలోకి లాక్కెళుతున్నాయి
నాకాలంలో నిలుపుతున్నాయి
నాకేందుకు కలవలేదు?
అయినా...
డిజిటల్ డిజిటల్ సింఫనీలను
నీ అక్షరంలో వదిలిపోయావు
స్వరించని నా కంఠంలో
కీబోర్డును స్పర్సించలేని నావేలికొనల్లో
ఏదో విద్యుత్ ప్రవాహం
ఇది కొత్త రాగానికి నాందోయి
ఆశలవిత్తనాలకు పొడుచుకొస్తున్న అంకురమోయి
నేస్తం మళ్ళీ రా!
ఎన్నో విత్తనాలు పడివున్నయి
అంకురాలకోసం

జనారణ్యాన్ని ఛేదించుకుంటూ
మైదానాలను విభేదించుకుంటూ రా!

ఎర్రని సూర్యున్ని పుచ్చకాయలా కోస్తా
గొంతు చల్లబరుచుకుందాం

వెలుగురేఖల్ని గుత్తులుగా కోసుకొస్తా
తురుముకుందాం

మరోపూలవనాన్ని స్వప్నిద్దాం

ఏ సాతాను చొరబడని
ఏదేను వనాన్ని పెంచుదాం

(శ్రీ మద్దూరి నాగేష్ బాబు స్మరణలో )

Wednesday 25 June 2008

అజా

ఆజ్ ఈ రోజే
నఖాబ్ వెనుకున్న
స్వరాన్ని చెవినవేసుకున్నాను
గొంతును గుళికగా
నా గొంతున మింగాను
ఇప్పుడే వాన మొగులు
అప్పుడే మెరుపుతీగలు
అంతలోనే వస్త్రం సహించని ఉక్కపోత
అప్పుడప్పుడూ దుప్పటి వెదకే చలి
ఎందుకో జ్వరమాని బద్దలయ్యింది
సరికొత్తరాగమేదో సుడులు తిరుగుతోంది
పల్లవించే బాటలో
గళం కలిపే పాటలో
ముళ్ళను పూలగా మార్చబోతూ
సరికొత్త అజా పిలుపు
నవోదయానికి మలుపు
ముళ్ళను నరుక్కుంటూ
పరచుకుంటున్న కొత్తబాట
కళ్ళలో ఇంకిపోతున్న నదులను
అక్షరాల రాడార్లలోకి
ఒకొక్కటిగా దృశ్యీకరిస్తున్న సాంకేతిక కన్ను
ఆధిక్యపు బుర్ఖాల వెనుక మెదలుతున్న
కంటికి కనబడని ఎన్నోక్రిములను వైరస్‌లను
ముందుంచుతున్న మైక్రోస్కోపు కన్ను
ఇన్సానియత్‌తో కవిత్వాన్ని పలవరిస్తున్న ఆర్తినాదం
ఇస్ హిమ్మత్‌కో సలాం
నడుంబిగించిన పైటకు ప్రణామం

షాజహానా - నఖాబ్ చదివి 14.3.2005

Tuesday 18 March 2008

నీకూ నాకూ మధ్య....

నిన్నర్థంచేసుకోవాలనే ప్రయత్నంలో
మనోనేత్ర మసకల్తో
కళ్ళలో నలుసుల్తో
నాకు నేను అర్థం కాక
నన్ను నేను అర్థంచేసుకోలేక
ఈ నా చిన్ని ప్రపంచంలో
సమస్యల సంబంధాలలోచిక్కి
సంబంధాల కొత్త బంధాల్ని కూర్చుకుంటూ
సౌకుమార్యమైన బంధాల నడుమ
ప్రేమ దయ కరుణ జనించే మృదుత్వాలు
రుచించని నాలుకలాంటి భావంతో
గుంపుల్లోకి పరుగెడుతుంటాను

లేని మృధుత్వాన్ని ఆపాదించుకుంటూ
తెలియని రుచులకోసం వెదకుతుంటాను

ఆ ప్రయత్నంలో
అప్రయత్నంగా
మంచుతెర పొరలమాటున
నా కళ్ళెదురుగా ఎదురయ్యే బింబం
తేరిచూస్తే
నా ప్రతిబింబమేమోనని సందేహం

సందేహాలనడుమ
తెరకప్పిన దేహంవెనుక
ఎంతవికారమైనదో నా రూపం
నాలోని వికౄత రూపాలు
గోముఖ వ్యాఘ్రంలా
ఘట సర్పంలా ప్రదర్శనమౌతుంటాయి
కుళ్ళిన మాంసపు ముద్దలా
కంపుకొడుతుంటాయి
వికృత రూపం భయానకమౌతుంది

తెరను చింపుకొని
పొరలుతెంపుకొని
నన్నునేను గుర్తించీదేపుడు ?
నా వికృతరూపాన్ని అర్థం చేసుకొనెదెప్పుడు ?
నిన్ను అర్థంచేసుకొనేదెప్పుడు ?
నన్ను నేను అర్థంచేసుకుంటే కదా!
నిన్ను అర్థంచేసుకొనేది

ఎప్పుడైనా ఎక్కడైనా
వెలుగురేఖలు ప్రసరించినప్పుడు
నా మసకల్ని విప్పుకుంటాను

ఎప్పుడైనా ఎక్కడైనా
ప్రవహించే నై ఎదురైనప్పుడు
నా దేహాన్ని కడుక్కుంటాను

నేస్తం! ప్రియా!
నీ ఆలింగనం కోసం నన్ను నేను సిద్ధంచేసుకుంటాను.

Saturday 16 February 2008

నిజంగా కలుసుకుంటాం

ఒకేతోటలో పూచినపూలుగా
కత్తిరించబడినప్పుడు
ఒక్కటై జట్టుకడతాం
అంతలోనే ఒంటరి బొకేలుగా
విడిపోయి వెళ్ళిపోతుంటాం
ఎవరో ఒకర్ని అభినందించడానికి

కలిసిన పరిచయాల కరచాలన స్పర్శను
తనలోదాచుకొని జారిపోయాననుకొనే కాలం
అసంకల్పితం కాదు ... అందుకే
అది దాచుకోలేక
మనల్ని వర్తమానంలో కలుపుతూనే వుంటుంది

అక్షరాల నెగళ్ళలో
చలికాసుకుంటున్న వెచ్చదనం
తగులుతున్నప్పుడు
వేసుకున్న వస్త్రాలను విప్పుకుంటూ
కలుసుకుంటుంటాం

పదాల చౌరస్తాలలో
విభేదాన్ని భుజానవేసుకొని
చెరోదారై విడిపోయినా
నిరంతరం జ్వలించే అక్షరం
ఏవో బంధాల్ని కూరుస్తున్నప్పుడు
భుజానవేసుకున్న విభేదాన్ని కపడకుండా
ఓవర్‌కోటు వేసుకొని
పలకరింపుల నవ్వుల్ని పులుముకుంటూ
కలుసుకుంటుంటాం

ఒకరికొకరు తెలియని దృవాలలో
రేఖల వృత్తాలు గీసుకుంటున్నప్పుడు
అక్సాంశ రేఖాంశ పరిభ్రమణంలో
ఎక్కడోకచోట కలుసుకుంటాం

వెల్లువెత్తిన భావాలను
కెరటమై ఎగసిపడినప్పుడు
ఆనందాన్ని పువ్వులుగా పూయించి
అభినందనతో వెంటవచ్చిన పరిమళం
పదే పదే శ్వాసకు తగులుతున్నప్పుడు
కలుసుకుంటూనే వుంటాం

ఆగలేని ఒన్‌వేలలో పడి దాటిపోయినప్పుడు
చూపులతోనే మూగతరంగాలలో
స్పృసించుకుంటూ
కలుసుకుంటాం

కాని...
తన్ను తాను వెతుక్కుంటున్నవాడు
కాలాల దారుల్లో
నిన్నూ నన్నూ నిద్రలేపి
పదాల బంధాల ఫ్రేములలొ పెట్టి
భూతద్దపు నేత్రాలతో వెతుకుతున్నప్పుడు
వెతుకులాటల జీవనాదంలో
నిజంగా కలుసుకుంటాం


సాహిత్య ప్రస్థానం అక్టోబరు-డిశెంబరు 2004
కవిత 2004 (విశాఖ)

ఏదైనా...

అదో తేనెతుట్ట
ఆదమరచి పొడిచావో
ఈగలు చుట్టి ముట్టడిచేస్తాయి
ఒడుపెరిగావో
ధారల ధారల తేనంతా నీదే
ఇంకాస్త ముందుకుపో
రాణీ ఈగ నిన్ను మోహిస్తుంది
మిగతావన్నీ నీవెంటే.

Thursday 7 February 2008

అలలపై మెరుపుతీగ

శ్రీమతి ప్రేమగా
పలుమార్లు పిలుస్తున్నా
పలుకని పరధ్యానం
పిల్లల ముద్దుపలుకులేవి
తీపిగా రుచించనితనం
టెన్నిస్ తెలియని నాకు
సానియాను ఓడిస్తున్నట్టు

బ్యాటు ఎప్పుడూ పట్టని నేను
సచిన్‌తో కలసి పరుగులుతీస్తున్నట్టు

నారాయణరెడ్డినో
శివారెడ్డినో
అనుసంధానపు దారాలతో
పతంగిలా ఎగరేస్తున్నట్టు

ఎక్కడెక్కడో రగిలి
కమ్ముకుంటున్న చీకట్లతో
ఎండిపోతున్న ఆకలిపేగులో
మెలివేస్తున్న బాధంతా
ఒక్కసారిగా అనుభవిస్తున్నట్టు

అధికవేడిమికి చిట్లిపోయే గాజులా
క్రౌర్యం కర్కశం పెళ్ళున పగిలి
వీధుల్లో పారుతున్న రక్తం
నాపై ప్రవహిస్తున్నట్టు
ప్రవాహంలో కొట్టుకపోయే
దేహపు గాయాల సలుపంతా
నా నరాలలో ఎగబాకుతున్నట్టు

రాలియెండిన ఆకులపై
నడుస్తున్న సవ్వడి వింటున్నట్టు

తపతపమంటున్న బురద దారుల్లో
కాళ్ళపైవస్త్రాన్ని పైకిలాగి
ఆచి తూచి అడుగేస్తున్నట్టు

సుదూరాలనుండి వస్తున్నాననే
ఆప్తులంపిన సందేశంతో
ఆలస్యమైన రైలుకోసం
గడియారపు ముల్లును
పరీక్షిస్తూ నిరీక్షిస్తున్నట్టు

నిద్రరాని రోగిలా
ధ్యానంకుదరని యోగిలా
సీటుదొరకని ప్రయాణికుడిలా
అసహనంగా పచార్లు చేస్తున్నట్టు

రేవులో బడపైనో
అటూ ఇటూ కదిలే వాషింగుమిషన్లోనో
వుతికిన దేహాని పిండుతున్నట్లు

శాఖలుగా విస్తరించిన చెట్టుఆకుల్లోంచి
మెరుస్తున్న సంధ్యలో
ఒక్కవుదుటన
ఎగిరే పక్షుల కోలాహలంలో
నేనో పక్షినై ఎగిరినట్లు

గజ గజ వణికిస్తున్న చలిలో
నెచ్చెలి వెచ్చని కౌగిట్లో బంధిస్తున్నట్లు

సలసల కాగుతున్న ఎసరు
కుతకుతవుడికి గంజివంచిన అన్నం
సెగలుపొగలు కక్కుతున్నట్లు

ఆగి ఆగి కూతవేస్తున్న కుక్కరులా చెవిలో ఏదో కూతలరొద
ఒ అలజడి ఓ బాధ
ఇది జ్వరం కాదు
అక్షరాలను చెక్కుతున్న ఉలి
పదాలను నెమరేస్తున్న అలికిడి
ఉబుకుతున్న జల
ఎగసిపడుతున్న తరంగం

అప్పుడప్పుడూ
ఉలితో నన్ను నేను చెక్కుకుంటాను
జలాలతో తలారా స్నానం చేస్తుంటాను
తరంగాన్ని పట్టుకోవడం కోసం
మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయత్నిస్తుంటాను

అప్పుడది
అలలపైన తేలియాడే మెరుపుతీగ
నన్ను స్కానుచేస్తున్న యాంటీ వైరస్
నేటినిజం 11.08.2005

Wednesday 6 February 2008

జారిపోయిన బాల్యం

చిన్నీ!
అని పిలిపించుకున్న బాల్యం
ఎప్పుడో ఎక్కడో
చటుక్కున జారిపోయింది
ఆ ఘడియేదో కొంచెంచెపుతారా!
ఆ చోటేదో కొంచెం చూపిస్తారా!
ఎంతదూరం నడిచివచ్చానో
ఎంత శ్రమైనా
ఒక్కసారి ఆ చోటులో
కేరింతల ఆనందాన్ని
ఆలింగనం చేసుకుంటాను
హంసల్ని పిలుస్తాను
వేరుచేయడానికి
కాకుల్ని పిలుస్తాను
పుండులో పురుగులేరుకోవడానికి
పక్షిరాజును ఆవాహన చేసుకుంటాను
ఒకొక్కటిగా ఈకలు రాల్చటానికి.

Tuesday 8 January 2008

తప్పని మోతే యిది

నెలలునిండిన గర్భం
ప్రసవమో
సిజేరియన్నో తప్పదు

అక్షరం గర్భంలో
నిండేదెపుడో ?

ఇప్పుడే కుదురు కట్టినా
ఎప్పుడో దాల్చినా
మోయడం తప్పదు

దారుల్లో ప్రయాణాల్లో
శ్వాసలో నిద్రలో

బరువెక్కిన వక్షం
క్షీరమై పొగేవరకూ

అదిగో
పిల్లలు పాడుకుంటున్నారు పాటగా।


(శ్రీ ఎండ్లూరితో కొచెంసేపు 23.1.2006)

Saturday 5 January 2008

తెరిసిన మూసిన కవిత

రెండచుల్ని పట్టుకొని
అచ్చాదనలేని దేహంపై
వస్ర్తాన్ని కప్పుకొన్నట్టే
చీరలుగా, చుడీదార్లుగా
షర్టులుగా, కోటులుగా మారుతుంటే
అద్దం భళ్ళున బద్దలయినట్టే
కవిత చదవడమంటే

పోటెక్కిన వరద వుదృతిలో
ఈదులాడుతున్నట్టే
వూతం దొరికితే, తీరం కనబడితే
వేసే బారల బారల బిగిసిన వూపిరి తెప్పరిల్లినట్లే
కవిత చదవడమంటే

వర్తమానాన్ని సర్రున చింపి
జ్ఞాపకాల అంచులగుండా
స్మృతుల బావిలో బొక్కెనవేసి
బాల్యాన్ని చేదుకున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

చితుకులతో వుడికిన మెతుకు
కారాన్ని పులుముకొని
పంటిగాట్లకు నలుగుతూ
నకనకలాడే ఆకలి పేగులోకి
సర్రున జారుతున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

పరువాల పరదాలుతీసిన పండువెన్నెల్లో
పరిమళాల సుగంధాలతో
మరిమరి మురిపించే చెలితో
సరసాల సరాగాలు ఆలపించినట్టే
కవిత చదవడమంటే

చిక్కులవిచ్చుల మెలికల్లో
అరవిచ్చిన మొగ్గలఆలోచనకు
పరిష్కార పల్లవి దొరికి
మెట్టుమెట్టుగా సౌధాలపైకి ఎగబాకుతున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

శబ్దమై నిశబ్దమై
తరంగాలలో అటునిటు తేలియాడి
తీరాలకు చేర్చబడి సేదదీరి
అనంతసూర్య స్నానమాడుతున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

చిరుగుజేబుల దారుల్లో
పరుగుల వత్తిడి చక్రాలలో నలిగే
రక్తంస్రవించని గుండెగాయాలకు
లేపనం పూస్తున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

చదివి చదివి
నలిగి నలిగి
నడచి నడచి
పరుగెత్తి పరుగెత్తి
రాలిపడిన విత్తనంగా
ఆలోచనలో అంకురించడమే
తెరిచిన కవితను మూయడమంటే


సాహిత్య ప్రస్థానం (త్రైమాస పత్రిక) జనవరి-మార్చి 2005

Friday 4 January 2008

తెరిసిన మూసిన కవిత

రెండచుల్ని పట్టుకొని
అచ్చాదనలేని దేహంపై
వస్ర్తాన్ని కప్పుకొన్నట్టే

చీరలుగా, చుడీదార్లుగా
షర్టులుగా, కోటులుగా మారుతుంటే
అద్దం భళ్ళున బద్దలయినట్టే
కవిత చదవడమంటే

పోటెక్కిన వరద వుదృతిలో
ఈదులాడుతున్నట్టే
వూతం దొరికితే, తీరం కనబడితే
వేసే బారల బారల బిగిసిన వూపిరి తెప్పరిల్లినట్లే
కవిత చదవడమంటే

వర్తమానాన్ని సర్రున చింపి
జ్ఞాపకాల అంచులగుండా
స్మృతుల బావిలో బొక్కెనవేసి
బాల్యాన్ని చేదుకున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

చితుకులతో వుడికిన మెతుకు
కారాన్ని పులుముకొని
పంటిగాట్లకు నలుగుతూ
నకనకలాడే ఆకలి పేగులోకి
సర్రున జారుతున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

పరువాల పరదాలుతీసిన పండువెన్నెల్లో
పరిమళాల సుగంధాలతో
మరిమరి మురిపించే చెలితో
సరసాల సరాగాలు ఆలపించినట్టే
కవిత చదవడమంటే

చిక్కులవిచ్చుల మెలికల్లో
అరవిచ్చిన మొగ్గలఆలోచనకు
పరిష్కార పల్లవి దొరికి
మెట్టుమెట్టుగా సౌధాలపైకి ఎగబాకుతున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే

శబ్దమై నిశబ్దమై
తరంగాలలో అటునిటు తేలియాడి
తీరాలకు చేర్చబడి సేదదీరి
అనంతసూర్య స్నానమాడుతున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే
చిరుగుజేబుల దారుల్లో
పరుగుల వత్తిడి చక్రాలలో నలిగే
రక్తంస్రవించని గుండెగాయాలకు
లేపనం పూస్తున్నట్టే
కవిత చదవడమంటే


చదివి చదివి
నలిగి నలిగి
నడచి నడచి
పరుగెత్తి పరుగెత్తి
రాలిపడిన విత్తనంగా
ఆలోచనలో అంకురించడమే
తెరిచిన కవితను మూయడమంటే


సాహిత్య ప్రస్థానం (త్రైమాస పత్రిక) జనవరి-మార్చి 2005



Thursday 8 November 2007

మొలక

గింజగుండెల్ని రెండుగా చీల్చి

అంకురించిన అంకురం

ఎక్కడ్నించి వచ్చిందో!

దేహపు అలయంలో

గుండెగూడులో వొదిగి

ప్రతిష్టించిన ఆరాద్యరూపాన్ని

అంజనీపుత్రుడు

ఛాతీని చేతులతో చీల్చినప్పుడు

లీలలై ఎలాకదలాడిందో!

తూరుపు పడమరల

పొటమరించిన రసకాంతి

ఋజుమార్గపు చలనం

మూడట్టల ప్రయోగంగా

ఏక రేఖాంశమవడానికి

ఎన్ని మలుపుల పయనం

మలుపుల వొంపుల్లో

ఎక్కడో వొకచోట అంకురిస్తుంది

స్పర్శించడమే కష్టం

కదిలికల రాపిడుల్లో

ఎక్కడో వొకచోట చీల్చుకొస్తుంది

దర్శించడమే కష్టం



(విజ్ఞానసుధ మాసపత్రిక - అక్టోబరు 2004)

Saturday 27 October 2007

విపత్తుల స్టేషను

చూరున కారుతున్న చినునుకులు
చెదిరిన మేఘం వదిలిన గురుతులు
చినుకు చినుకుతో నా కడవ నిండదు
నా దాహార్తి తీరదు
ఎందరో నులిమేసిన
ఈ గొంతు జీరబోయింది

ఆ గొంతు కిలకిల నవ్వులను
సీరిస్ బల్బుల్లా మెరిసిన జిలుగులు
రెప్పల్లో ఇంకా మెరుస్తున్నాయి

అడుగులో అడుగువేసినందుకు
ప్రకృతికి తలవంచినందుకు
పచ్చని పందిట్లో ఏ కళ్ళో కుట్టినవి
సిగ్నల్ లేని చావ్ రస్తాలో
మృత్యువు రెక్కనీడ
మోర్చవ్యాది మెడలో బిళ్ళలా
మూడు సింహాల మొహర్ లా
పాతబడిన మోర్సుకోడులా
సింధూరాన్ని చెరిపి
వసంతంలో శిశిరాన్ని నింపింది

అందుకే
ఎలుగెత్తి అరవాలని వుంది
దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

కూలిచేసో నాలిచేసో
కంటిపాపగా పెంచి
కలకాలం కళకళలాడాలని
కడుపుకట్టుకొని అప్పుసొప్పుచేసి
కలిగినంతలో ఘనంగా
కళ్యాణంచేసిన తల్లిదండ్రులు
కాస్త తెప్పరిల్లకముందే
కాలచక్రం గిర్రున తిరిగి
ముంగిట్లో ముక్కలై పడింది
ముక్కముక్కలో
విలవిలలాడుతున్న భవిష్యత్తు
చావుబ్రతుకుల మద్య విలవిలలాడుతోది.

అందుకే
ఎలుగెత్తి అరవాలని వుంది
దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

ఆక్యుపంక్చరీ నిపుణిలైనట్లు
మాటలు సూదుల్లా
మాటి మాటికి పొడుస్తుంటే
స్పర్శ మరిచిన పొరనుండి
కారుతున్న రక్తపు సలుపు
గొంతు కడ్డం పడింది

అయినా
ఎలుగెత్తి అరవాలని వుంది
దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

వురకలేసిన నూగుమిసాల యవ్వనంలో
క్షణికమైన ఆనందం
ఏ చీకట్లోనో పెనవేసుకున్ననాగుగా
నా వూహల వూసులను
ఆశల దారంతో అల్లుకొన్న
బ్రతుకు పటానికి కట్టిన తోరణంలో దూరి
ప్రణయమై కాటేసి
విషకన్యగా మిగిల్చింది

అయినా
ఎలుగెత్తి అరవాలని వుంది
దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

ఆశలను సౌధాలుగా
మార్చుకోవాలనీ కూర్చుకోవాలనీ
ఆరాటపోరాటాల నడుమ
అర్థాంతర మలుపుల్లో
అటూ.. ఇటూ పరుగులతో
అనంతానంత దారుల్లో లీనమై
కుప్పకూలిన సౌధాల శిధిలాలో
కుప్పలుగా అప్పులమద్య
కన్నకలలు గాయాలయ్యి
కుంటుపడిన ఒంటరి జీవితపు పోటు

అందుకే
ఎలుగెత్తి అరవాలని వుంది
దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

జీవిత రైలు ప్రయాణంలో
విపత్తుల స్టేషనులో
ఒంటరి బాటసారిని
ఈ టెల్లా తూటాల్లా
అంపశయ్యను చేర్చేలా
ఆశల నేత్రాలతో ఎన్నోచూపులు
ఎక్కుపెట్టి తడిమి తడిమి గుచ్చి గుచ్చి
వుక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంటే

ఇంకా
ఎలుగెత్తి అరవాలని వుంది
దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా

భాగ్యరేఖల పరుగుపందెంలో
వూపిరిబిగబట్టి
సత్తువకొద్దీ పరుగెత్తనీ
నాదారులు వెతుక్కోనీ
వూతమిద్దామనుకుంటూ కోతకోయకు
నన్ను నన్నుగా నిలువనీ

----------------------------------------------------
రమేషు, మహేషు అకాల మరణ జ్ఞాపకాలలో

Tuesday 9 October 2007

అవధానం డిశెంబరు 2003, సాయంకాలం

పూల్జడేసుకొని పట్టు పరికిణీ కట్టి
ఘల్లు ఘల్లుమని నడచిన అందెల సవ్వడి
ఇంకా వినిపిస్తోంది

వాల్జడేసుకొని హేమంతపు చేమంతులు తురిమి
వయ్యారపు నడుమునకు
చందనచీర జీరాడగ చుట్టి
సిరికాంతుల సింధూరము నుదుటనద్ది
సాదరముగ ఆహ్వానించెడు ప్రౌడవోలె
తిరుగాడిన పాదల గురుతులు
చిత్రంగా కదిలే చిత్రాలుగా
కళ్ళలో కదలాడుతున్నాయి

పలుకులు మధురాంమృతములై
ఋజుమార్గ కాంతిలా పరుగిడి
పందిళ్ళ శ్వేతవస్త్రాలను తాకి
పరావర్తనమై రాలిపడుతున్నాయి పూలవర్షంగా
ఏడుపొరల దేహంలో ఇంకిపోతూ
ఎనిమిదవపొరగా రూపాంతరమైన అక్షరం

బందీని విడుదలనిస్తున్న .. అక్షరం

పశ్చిమాద్రికి జారే రవి
కాంక్రీటు గోడవతలనుండి
హేమంత శిశిరాలమద్య వూగే
ఆకుల్లోంచి తొంగిచూసి
అక్షర ప్రకాసిత ఫణితేజానికి సంబ్రమాశ్చర్యమై
ఆగలేక జారలేక నిలిచెగా అపరంజితమై

లీలా వినోదమాయిది?
అభ్యుదానికి ఆలవాలమాయిది??
అనుగ్రహానికి అకుంఠిత దీక్షకు అనుసంధానమా???

అదొక హోమం
హోమగుండం అక్షరం
హోమోపకరణాలు అక్షరం
సమిదలు అక్షరం
అగ్ని అక్షరం ఆజ్యం అక్షరం
ఆహుతి పూర్ణాహుతి అక్షరం

అక్షరం ... పదం .. పద్యం .. గద్యం.. హృద్యం..
పర్షంలో జ్వలించే పిడుగు .. అక్షరం
ప్రవాహంలో జనించే విద్యుత్ .. అక్షరం
పీడనంలో వుద్బవించే మహోజ్వలశక్తి॥అక్షరం

ఓ మేఘాన్ని వర్షింపచేసి
ఓ బండను పగులగొట్టి
జలజలమంటూ గలగలనురగలు పొంగుతూ
ప్రవాహపు వరద
ఇసుకతెన్నెలను నింపేస్తూ
లో లో పేరుకున్న కల్మషాన్ని కడిగేస్తూ
నూతనవిద్యుత్ కోసం వడి వడిగా ప్రవాహం

పదం పుడుతోంది
ఓ పథగమనాన్ని నిర్దేశిస్తుంది
దర్శించే వారికే వినిపిస్తోంది
అందుకోమని పిలుస్తోంది।

వేకువన వంచిన నడుముతో
ఏ రాత్రికో ఎన్ని పనుల్నో అవలీలగాచేసి
అలుపెరుగక కథలుచెప్పిన అమ్మా ఓ అవధానే!

ఉదయసాయంత్రాల్ని చక్రాల కాళ్ళతో పరుగులెట్టి
చల్లని వెన్నెల్లో పక్కపరచిన నా శ్రీమతి అవధానే!

హల్లో! అంటే ఏ భాషలోనైనా
అవలీలగా సమాధానం చెప్పే ఆపరేటరూ అవధానే!

బుడిబుడి అడుగులకంటే వడివడిగా
అక్షరాలనో అంకెల్నో నెమరేస్తున్నచిన్నారీ అవధానే!

Tuesday 25 September 2007

వుబికే బిందువుల్లో ఓ నది

(ఎక్స్ రే 2003 _ ఉత్తమ కవిత పురస్కారం డా. మిక్కిలినేని, శ్రీ శివారెడ్డి తదితరులు)

జీవనతీరాలలో

ఓ నది ప్రవహించింది

వురకలు వేసింది

పరవళ్ళు తొక్కింది

ప్రసాంతంగా నడిచింది

మలలమాడ్చిన ఎండల్లో

పొడిబారిన ఇసుకతెన్నెల్లో

సన్ననితీగై సాగింది

ఎడతెరుపెరుగని జల్లుల్లో

ఎదనిండా బురదున్నా

వురికి వురికి పొర్లింది

పాయలుగా రేవులుగా మారి

వురికి వచ్చే దాహార్తులకు

దాహం తీరుస్తూ

ఈతలు నేర్పుతూ

నిరంతర వాహినిగా

ప్రవాహపు నాదాన్ని, ఖేదాన్ని

అంతఃరాల లోతులలో దాచుకొని పారింది

పాఠాలు నేర్పింది

రాదారుల్ని పరచింది

జీవం పోయిందని

గుప్పేడుమట్టితో పూడ్చడానికి

తరలిపోయే ప్రవాహం

తలో పిడికిలితో గుట్టలుచేసినా

నిశ్శబ్దంగా

వుబికే బిందువుల్లో

నిశ్ఛింతగా నిదురోతున్నది

ఎప్పుడో

దోసిళ్ళు దాగిన నీళ్ళు

ఇప్పుడు అదే దోసిళ్ళలో

అశ్రువులై ప్రవహిస్తున్నాయి



ఎక్స్ రే 2003 _ ఉత్తమ కవిత పురస్కారం
విశాలాంద్ర 24.4.2005
జీవనోత్సవం _ సంకలనం

చెట్టంటే భయపడే మనసు

మొక్కగా ఎదుగుతున్నప్పుడు

లాలించే మనసు

చెట్టుగా ఎదుగుతుంటే భయపడ్తుంది

విస్తరించే కొమ్మల్లో ఏ నీడలుంటాయో?

చెట్టు జ్ఞానానికి ప్రతీకయే

ముచ్చటపడి కట్టుకున్న సరిహద్దుగోడలు

కూలిపోతాయంటే భయం

ఎండపొడ తగలనివ్వని

కాక్రీటు చెట్ల మధ్య

పత్రహరితానికై విలవిలలాడే కొమ్మలు

ఏమి యెదుగుతాయంటూ

ఏ దిక్కులోనో దాచిని వాస్తుగా

అవసరాల విద్యుత్తు కాంతికి

అడ్డు తగులుతున్నాయంటూ

చేతులను నరకడానికే ప్రయత్నలు జరుగుతుంటాయి

ఎన్ని భ్యయాలు ముసురుతున్నంత వరకూ

చిగురులుతొడిగే చెట్టులా

ఏదగడమే లక్ష్యం
११.११.२००५

Sunday 23 September 2007

ప్రదర్శనకు టిక్కెట్లు


గింజలకి ఆశపడి

ప్రాణాల్ని పణంగా పెట్టడం

మామూలైపోయింది

కాలే కడుపుకు

ఆశల ముడుపుకు

తిరిగే కళ్ళముందు

చుట్టేసే మోహమెప్పుడూ

ఆలోచన దారులన్నింటిని మింగేస్తుంది

మెలకువలోనో బ్రతుకులోనో

కనులు తెరిచి చూస్తే

పైరు మట్టిపై

మొలుచుకొచ్చిన కాంక్రీటు మొలకల్లో

బొటనవేళ్ళూ కండరాళ్ళతో

ప్రదర్శనశాల బహిర్గతమయ్యింది

అడుగులు నేర్చిన నేలపైకి

పాదం మోపడానికి

టిక్కెట్లు అమ్మబడుతున్నాయి.

10.11.2005

Friday 21 September 2007

ఏదైనా...!

ఏదైనా...!

అదో తేనెతుట్ట

ఆదమరచి పొడిచావో

ఈగలుచుట్టి మిట్టడి చేస్తాయి

ఒడుపెరిగావో

దారల దారల తేనంతా నీదే

ఇంకాస్త ముందుకుపో

రాణీ ఈగ నిన్ను మోహిస్తుంది

మిగతావన్నీ నీవెంటే.